Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Dodaj nas do zakładek

Galaktyki, Gwiazdy ,Planety

  

HERA

skrót od Hadron Elektron Ring Anlage jest pierścieniem o długości 6336 m i tym samym największym akceleratorem w DESY. Jest też pierwszym i jednym do tej pory na świecie zderzaczem przeciwbieżnych wiązek elektronów i protonów. Budowa akceleratora rozpoczęła się w roku 1986, oddany do użytku został w roku 1992, a zakończył działanie w lipcu 2007.
Maksymalne energie wiązek HERY wynoszą: 920 GeV dla wiązki protonów i 30 GeV dla wiązki elektronów (co odpowiada 330 GeV maksymalnej energii zderzenia w układzie środka masy. Istnieje możliwość użycia wiązki pozytonów w miejsce elektronów. Od roku 2001 możliwe jest zderzanie podłużnie spolaryzowanych wiązek elektronów.Nadprzewodzący magnes z pierścienia protonowego akceleratora HERA

Pierścień protonowy Hery wykorzystuje do utrzymania cząstek na orbicie technologię elektromagnesów nadprzewodzących, natężenie pola magnetycznego przy maksymalnej energii wiązki protonowej wynosi 5,5 T. Dla chłodzenia magnesów do temperatury pracy 4,2 K w DESY wybudowano największą podówczas w Europie skraplarnię helu.
Ze względu na swoje rozmiary, pierścień HERA wykracza daleko poza teren samego laboratorium. Dlatego zbudowany został w tunelu wydrążonym na głębokości kilkunastu metrów pod ziemią. Większa część akceleratora przebiega pod terenem parku ludowego (Altonaer Volkspark). W czterech równo odległych punktach na obwodzie pierścienia zlokalizowane są podziemne hale eksperymentalne. W dwóch z nich zachodzą zderzenia wiązek, w pozostałych dwóch możliwe są tylko doświadczenia pojedynczą wiązką.
Produkty zderzeń elektronów z protonami obserwowane były przez dwa wielkie detektory: ZEUS i H1. Oba urządzenia skonstruowane są w taki sposób, by wykryć i precyzyjnie zmierzyć kierunki lotu i energie produktów zderzenia. Jednoczesne prowadzenie pomiarów przez dwa detektory pozwoliło na krzyżowe sprawdzanie wyników, dla wyeliminowania ewentualnych błędów pomiarowych. Eksperymenty te m.in. potwierdziły teorie wchodzące w skład modelu standardowego fizyki cząstek elementarnych i pozwoliły na precyzyjne pomiary parametrów tego modelu. Dokonały też pomiarów struktury wewnętrznej protonu z nieosiągalną wcześniej rozdzielczością.
Poza wymienionymi dużymi detektorami od roku 1995 przy Herze działał eksperyment HERMES, którego celem było badanie spinowej struktury protonu, przez rozpraszanie podłużnie spolaryzowanej wiązki elektronów na tarczy gazowej, zaś w latach 1999-2003 zbierał dane eksperyment HERA-B, badający produkcję ciężkich kwarków w zderzeniach wiązki protonowej ze stałą tarczą